Kampania włoska 2 Korpusu

Przy planowaniu operacji ankońskiej gen. Anders przyjął, że działania niemieckie nad Adriatykiem będą uzależnione od rozwoju sytuacji w środkowych Włoszech, gdzie prowadzono główne natarcie alianckie. W związku z tym dowódca 2 Korpusu przyjął dwa warianty przyszłych działań: oddziały niemieckie stawią zacięty opór w rejonie Ankony; nieprzyjaciel nie widząc szans obrony rejonu Ankony główny nacisk położy na zorganizowanie obrony na Linii Gotów. W ramach operacji 5 Kresowa Dywizja Piechoty (5 KDP) miała być użyta do głębokiego obejścia niemieckiej obrony od zachodu w rejonie Ankony i „odcięcia jej na rzece Esimo”. Główne zadanie miały wykonać 5 Kresowa Dywizja Piechoty  i 2 Brygada Pancerna. W przypadku oporu nieprzyjaciela w rejonie Ankony 3 DSK wzmocniona 11 Pułkiem Artylerii Ciężkiej i 1 Pułkiem Ułanów Krechowieckich miała prowadzić natarcie wzdłuż wybrzeża morskiego i związać nieprzyjaciela od południa „przy czym po nawiązaniu styczności z obroną nieprzyjaciela w rejonie Ankony – działania [3 DSK] powinny przejawić główny wysiłek na swym lewym skrzydle dla obejścia obrony i współdziałania z 5 KDP”.

17 lipca 2 Korpus rozpoczął natarcie na Ankonę.Opanowanie przez 15 Batalion z 5 KDP M. dellaCrescia umożliwiło 2 Brygadzie Pancernej wyko­nanie manewru oskrzydlającego i wyjście na tyły jednostek niemieckich bro­niących Ankony.Tego dnia oddziały 6 Lwowskiej Brygady Piechoty osiągnęły rzekę Esino, opanowując miejscowość Chiaravalla, gdzie został utworzony przyczółek. W tym samym czasie 2 Brygada Pancerna dotarła do morza. Ankona został odcięta od północnego-zachodu.

Gdy na odcinku 5 KDP rozstrzygały się losy operacji, gen. Anders nakazał rozpoczęcie działań pościgowych 3 DSK, która do tego czasu „trzymała swój odcinek biernie”. Pościg był bardzo szybki. Nieprzyjaciel nie stawiał oporu wycofując się w kierunku morza. 18 lipca o godz. 14.30 Karpacki Pułk Ułanów wkroczył do Ankony.

Bitwa o Ankonę była jedyną samodzielną operacją Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w okresie II wojny światowej. Dzięki opanowaniu portu skrócono znacznie dostawy materiały wojennego dla posuwających się wzdłuż wybrzeża adriatyckiego oddziałów alianckich.

Straty 2 Korpusu od 15 czerwca do 24 lipca 1944 roku wyniosły: 496 poległych, 1789 rannych i 139 zaginionych.

W końcowej fazie bitwy o Ankonę gen. Anders rozpoczął przygotowania do natarcia na Linię Gotów. Plan działania polskiego Korpusu w tej operacji został przedstawiony gen. Andersowi przez dowódcę 8 Armii gen. Leese. W ramach działań na „Linię Gotów” 2 Korpus miał za zadanie: „odepchnąć nieprzyjaciela możliwie najszybciej przez rzekę Metauro tzn. na bezpośrednie przedpole „Linii Gotów”. Nad rzeką Metauro przygotować podstawy wyjściowe do natarcia dla 8 Armii. Wziąć czynny udział – obok innych Korpusów 8 Armii – w przełamaniu umocnionej pozycji Gotów”.

5 sierpnia 3 DSK dotarła do rzeki Cesano, gdzie napotkała silny opór wroga, 22 sierpnia osiągnęła rzekę Metauro. Na przełomie sierpnia i września 1944 r. oddziały 2 Korpusu przełamały przedni skraj „linii Gotów”.

Materiał wystawy

Fotografie więcej