Ławrientij Canawa

Ławrientij Canawa (ur. sierpień 1900, zm. 12 października 1955), członek WKP(b) tj. Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików), generał lejtnant, wysoki funkcjonariusz sowieckich organów bezpieczeństwa, m.in. zastępca ministra bezpieczeństwa państwowego (MGB), Siergieja Ogolcowa, i jego następcy, Siemiona Ignatiewa, naczelnik II Zarządu Głównego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego Związku Sowieckiego w latach 1951-1952. Jeden z największych zbrodniarzy stalinowskich. Był jedną z osób bezpośrednio odpowiedzialnych za dokonanie masowych deportacji obywateli polskich różnych narodowości w głąb ZSRS oraz za mordy na obywatelach polskich dokonywanych w więzieniu w Mińsku (tzw. „Amerykance”) otrzymał ku temu szerokie uprawnienia od Ławrientija Berii. Liczbę polskich ofiar tego miejsca kaźni szacuje się na około 4460 osób.
Urodzony w Gruzji. W organach bezpieczeństwa, kolejno – CzeKa/GPU/OGPU/NKWD od wczesnych lat dwudziestych, m.in. jako naczelnik różnych oddziałów tych organów. Od 1938 do 1941 roku – ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej tj. szef NKWD na tzw. Zachodniej Białorusi. W okresie tym bezpośrednio odpowiedzialny za koordynację działań związanych z przesiedleniami ludności polskiej z Kresów Wschodnich zajętych przez Armię Czerwoną po 17 września 1939 roku. Później zastępca szefa Zarządu Wydziałów Specjalnych Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych – NKWD ZSRS. Po wydzieleniu Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego z NKWD i utworzeniu osobnego Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego NKGB, co nastąpiło w 1941 roku (i po raz drugi w 1943), w 1944 roku został ludowym komisarzem bezpieczeństwa państwowego (od 1946 r. ministerstwa bezpieczeństwa publicznego MGB) Białoruskiej SRS tj. szef NKGB/MGB na Białorusi. Sprawując to stanowisko nadzorował zamordowanie Salomona Michoelsa, czego dokonano w jego daczy na przedmieściach Mińska. Stanowisko ministra bezpieczeństwa publicznego Białoruskiej SRS sprawował do 1951 roku. W międzyczasie od stycznia do kwietnia 1945 roku sprawował także funkcję pełnomocnika NKWD/NKGB przy 2. Froncie Białoruskim. Od 29 października 1951 do 14 lutego 1952 roku sprawował funkcję zastępcy ówczesnego ministra b.p. ZSRR, Siergieja Ogolcowa, i jego następcy Siemiona Ignatiewa, pełniąc funkcję zastępcy ministra bezpieczeństwa publicznego, sprawował także stanowisko naczelnika II Zarządu Głównego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRS, zajmującego się kontrwywiadem i bezpieczeństwem wewnętrznym kraju. Aresztowany w związku ze sprawą Ławrientija Berii, w kwietniu 1953 roku, przebywając w więzieniu zmarł tam 12 października 1955 roku.